Geboortedatum en plaats:
26 September 1964 - Sydney, Australia

Kleur van zijn ogen:
Donker bruin

Relatie:
Getrouwd met Michelle Louis in Oktober 1996 na 11 jaar relatie
Brett Climo: "Toen ik mijn huidige vrouw leerde kennen hield ik dat een lange tijd geheim voor mijn moeder. Het was alsof ik iets schenden." Foto: Nicholas Wilson / Channel7
Wat ik over vrouwen weet
Interview van the Sydney Morning Herald - lifestyle section, 18 mei 2014

Brett Climo, acteur, 49, getrouwd

Mijn vader overleed aan een beroerte toen ik 3 jaar oud was, dus voor een lange tijd groeide ik op met alleen mijn moeder Nancy en mijn 2 oudere zussen, Annette en Deanne. Ik kan mij de dag dat mijn vader overleed nog herinneren, maar omdat ik zo jong was was ik mij meer bewust van de verdrietige reacties van mijn moeder en zussen dan van mijzelf.

Mijn moeder was nog maar half in de 20 in die tijd en mijn vader [Ray] was de liefde van haar leven. Ze moest op avontuur, vooruit in haar tijd, op zoek naar allerlei soorten manieren om haar innerlijke kracht terug te vinden, zoals positief denken en meditatie. Maar mijn moeder is goed geaard en zij en mijn zusters hebben de tegenspoed met kracht, genade en stoïcisme verwerkt. Bijvoorbeeld, mijn moeder deed dingen als de badkamer betegelen en daarna deed ze een mooie jurk aan om eten te koken. Dat soort dingen liet mij zien dat vrouwen sterk en doortastend, maar ook vrouwelijk kunnen zijn.

Buiten mijn familie om, wide ik nooit zoveel gezelschap om mij heen toen ik opgroeide, en ik liep altijd weg voor dat concurrerende macho gedoe dat jongens hebben, vooral in groepen en teams. Mensen zeggen dat een team dynamiek goed voor je is, maar daar ben ik het compleet niet mee eens. Je kan slechte gewoontes aannemen met die druk om erbij te horen. Ik wilde nooit belemmerd worden en nog steeds niet. En wanneer mannen in groepen vrouwen op hun uiterlijk gaan beoordelen.... Nou, dat heb ik altijd al afschuwelijk gevonden en ik begrijp dat ook niet.

Opgroeien met vrouwen maakte me zeer kritisch over mannelijkheid, om eerlijk te zijn. Ironisch genoeg, toen mijn moeder hertrouwde op mijn 11de, was mijn stiefvader David een zachte man. Als ieder ander, gaf hij mij de aanmoediging en het vertrouwen dat ik formidabel, sterk en succesvol kan zijn zonder de groep te volgen.

Ik vond mijn tienerjaren niet moeilijk als het ging om het andere geslacht. Waarschijnlijk door mijn formele jaren thuis in Sydney, ik had altijd al begrip en waardering voor meisjes. Dat maakte het niet gemakkelijker op om ze te benaderen, vooral niet de meisjes tot wie ik mij aangetrokken voelde; de angst was er altijd. Maar ik was op mijn gemak bij ze en vrienden vroegen mij altijd advies over hoe met meisjes te praten.

Mijn opvoeding heeft mij meer emotioneel geformuleerd dan ik anders zou zijn geweest. Sommige jongens bekritiseren vrouwen om alles wat ze bespreken. Nou, ik groeide op in een omgeving waar je over alles praatte, de details van het leven, en ik vond dat belangrijk. Nu zijn al mijn vrienden precies zo. Een gesprek is niets waard als het geen diepgang heeft. Dat mag gezien worden als een vrouwelijk ding, maar dat maakt mij niks uit. Het interesseert mij en het maakt mij minder vatbaar voor gevoelens van woede.

Tegelijkertijd was ik gesloten over mijn vriendinnen, waarschijnlijk vanwege de liefde voor mijn moeder. Er waren op zijn tijd echte conflicten. Ik herinner mij toen ik mijn huidige vrouw Michelle [Louis] leerde kennen, dat ik het een lange tijd voor mijn moeder heb verborgen. Het was alsof ik iets schenden. Ik zou naar een psychiater moeten gaan! Het is allang opgelost, maar toen der tijd was het hoe ik mezelf deelde met mijn familie als er een nieuwe persoon in mijn leven kwam waarvan ik onmiddelijk wist dat ik al mijn tijd daaraan wilde besteden.

Ik ontmoette Michelle toen ik 20 was en ze was verloofd. Zij en haar toenmalige verloofde waren op zoek naar een huisgenoot. Toen ik de kamer kwam bekijken, ontmoette ik deze beeldschone, intelligente, interessante, grappige vrouw en haar eveneens vriendelijke verloofde. Maar zoals zou blijken gingen ze door een moeilijke periode en uiteindelijk ging hij weg en ik bleef. We waren onafscheidelijk.

Echter acht jaar later, begon ik mij wat af te vragen, wat ik nog ooit eerder had gedaan. "Je was jong toen je deze mooie vrouw had ontmoet op wie je nog steeds verliefd bent, maar misschien kan het niet zo gemakkelijk zijn in het leven," zei ik tegen mezelf. Dus ik ging een paar jaar op mezelf wonen. Ik had relaties en Michelle vond ook iemand anders, maar ik kon haar niet uit mijn gedachte krijgen als ik met andere vrouwen omging. Maar we waren al die tijd wel met elkaar in contact en van het één kwam het ander. Ze gaf mij een kans om haar weer eens te zien en toen realiseerde we dat we niet zonder elkaar wilde leven. Ik vroeg haar ten huwelijk en we trouwden. Dat was 17 jaar geleden.

Vanwege mijn liefde voor haar, moest ik een liever persoon worden. Het leven van een acteur kan je depressief maken en dat vier je bot op de mensen om je heen. Als mannen definiëren wij onszelf door ons werk, dus als dat niet zo goed gaat, verlies je jezelf. Dat is verkeerd. Zoals Michelle zegt in haar wijsheid, "Je bent een man, een zoon, een broer, een vriend - mensen houden van je wat je ook doet." Vrouwen lijken meer praktisch denkend, meer zeker van wat ze zijn, waar ze inpassen, door gewoon te zijn wie ze zijn.